طبق گزارشها، در برخی از ایستگاههای مترو در تهران از کودکان به عنوان حجاببان استفاده میشود و این کودکان به دستور و اشاره فرد بالغ همراه خود، در مواجهه با افرادی که حجاب اجباری ندارند، به آنها تذکر میدهند.
اگرچه هنوز مشخص نیست استفاده از کودکان برای تذکر حجاب اجباری به صورت برنامهریزیشده توسط نهادهای حاکمیتی صورت گرفته یا نه، اما صرف استفاده از کودکان به عنوان حجاببان، مصداق بارزی از استثمار و بهرهکشی از کودکان و مصداق خفیفی از کودکسربازی است.
قوانین بینالمللی مثل پیماننامه جهانی حقوق کودک و مقاولهنامههای سازمان بینالمللی کار و همچنین قوانین داخلی ایران، صراحتا بهکارگیری کودکان به عنوان نیروی کار و بهرهکشی اقتصادی، اجتماعی و سیاسی از آنها را ممنوع و جرم اعلام کرده است.
از آنجا که موضوع حجاب اجباری در ایران در عمل به تقابل حاکمیت با حقوق اساسی شهروندان و اعمال خشونت و سرکوب علیه آنها تبدیل شده، اما بهکارگیری کودکان در این روند، آنها را در معرض خشونت قرار میدهد.
حتی اگر استفاده از کودکان برای تذکر به رعایت حجاب اجباری، حرکتی خودجوش باشد و شکل سازمانیافته و توسط نهادهای حاکمیتی نباشد هم از آنجا که این اقدام سلامت روانی و تمامیت جسمانی کودک را به خطر میاندازد، مقام قضایی قانونا موظف است از تداوم آن جلوگیری کند.