اگرچه تعیین وکیل از جمله حقوق اساسی متهم است و دادگاه موظف است وکیل قانونی تعیین شده از سوی متهم را پذیرفته و به او اجازه دسترسی به جزییات پرونده و دفاع از متهم را دهد، اما در برخی شرایط این دادگاه است که به جای متهم اقدام به تعیین وکیل برای او میکند که با عنوان وکیل تسخیری شناخته میشود.
بنا بر قانون آیین دادرسی کیفری دادگاه در چهار وضعیت اقدام به تعیین وکیل تسخیری برای متهم میکند:
１- هنگامی که متهم به دلیل عدم توان مالی، امکان تعیین وکیل برای خود را ندارد.
２- زمانی که متهم در اتهامات سنگین سامل جرایم موجب مجازات سلب حیات، حبس ابد و قطع عضو، جنایات عمدی علیه تمامیت جسمانی با یک سوم دیه کامل یا بیش از آن و جرایم موجب مجازات تعزیری درجه چهار و بالاتر به هر دلیل خود وکیل تعیین نمیکند.
３- هنگامی که متهم پیش از صدور حکم قطعی به بیماری روانی حاد مبتلا شود و از سوی قیم او وکیلی معرفی نشود.
４- برای اطفال و نوجوانان در جرایمی که مستلزم پرداخت دیه و ارش بیش از یک پنجم دیه کامل باشد یا جرایم تعزیری درجه شش و بالاتر در صورت عدم معرفی وکیل از سوی والدین.
در غیر از این چهار وضعیت دادگاه مجار به تعیین وکیل تسخیری برای متهم نیست و باید وکیل تعیینی متهم را بپذیرد.