وقتی که شخصی مرتکب جرمی شود، تا زمان صدور حکم قطعی در مورد او دادسرا یا دادگاه تعیین میکند که این شخص متهم در بازداشتگاه به صورت موقت بماند یا با گرفتن تضمینی بیرون بماند. به این تصمیم قرار تامین قضائی گفته میشود. مانند قرار بازداشت موقت، قرار وثیقه یا قرار کفالت.
با توجه به وضعیت آسیبپذیر کودکان از لحاظ جسمی و روحی، قانونگذار قرار تامین قضائی افراد زیر ۱۸ سال را متفاوتتر از افراد بزرگسال اعلام کرده است. به عبارتی نسبت به بزرگسالان سختگیریهای کمتری پیشبینی شده است.
به این صورت که اولا نگهداری موقت متهمین زیر ۱۸ سال در زندانها نخواهد بود بلکه در کانونها است؛ دوما صدور قرار وثیقه یا کفالت فقط برای نوجوانان بین ۱۵ تا ۱۸ سال است؛ سوما با توجه به اینکه عموما مجازات جرایمی که افراد زیر ۱۸ سال مرتکب میشوند کمتر از مجازات همان جرم برای بزرگسالان است، خود به خود موارد بازداشت یا همان نگهداری موقت فرد زیر ۱۸ سال کمتر میشود.
با این حال در صدور قرار نگهداری موقت شرایط خاصتری برای کودکان نسبت به بزرگسالان پیشبینی نشده است. بهتر بود این شرایط متناسبتر با وضعیت سنی کودکان پیشبینی میشد. مثلا اینکه اگر بازپرس تصمیم به صدور قرار نگهداری موقت دارد باید از روانشناس کودک نظریه بگیرد.
* منظور از کودک و نوجوان، افراد زیر ۱۸ سال است.