بنا بر ماده ۱۱۱۹ قانون مدنی زوجین میتوانند هنگام ثبت سند ازدواج هر شرطی را که بخواهند، به شرطی که خلاف ماهیت و ذات عقد ازدواج نباشد، در سند وارد کرده و آن را ثبت کنند.
به دلیل ماهیت تبعیضآمیز جنسیتی موجود در قوانین مدنی در ایران، این شروط عمدتا در راستای تلاش برای حفظ حقوق اساسی و انسانی زوجه بوده و با عنوان شروط ضمن عقد شناخته میشوند.
این شروط عبارتند از:
– شرط تقسیم دارایی (تصنیف اموال و دارایی) زوج بعد از طلاق
با این شرط شوهر متعهد میشود هنگام طلاق، نصف اموال و دارایی خود را که در دوران زندگی مشترک زناشویی به دست آورده به همسر خود منتقل کند.
– شرط وکالت مطلق و بلاعزل در طلاق به زوجه
با این شرط زن اجازه مییابد هر زمان که خواست از شوهر خود طلاق بگیرد.
– شرط اشتغال زوجه
با این شرط مرد اختیار و حق جلوگیری از اشتغال زن (موضوع ماده ۱۱۱۷ قانون مدنی) را از خود سلب میکند.
– شرط تحصیل زوجه
با این شرط شوهر اختیار و اجازه تحصیل زوجه را به طور مطلق به او واگذار میکند.
– شرط وکالت زوجه در صدور جواز خروج از کشور
با این شرط شوهر، اختیار و اجازه صدور جواز خروج از کشور برای همسرش را از خود سلب و به طور مطلق به زن واگذار میکند.
• شرط حضانت فرزند بعد از طلاق
با این شرط شوهر حق حضانت فرزند یا فرزندان را بعد از طلاق به همسر خود واگذار میکند.
• شرط وکالت در انتخاب محل زندگی به زوجه:
با این شرط شوهر اختیار و حق مطلق تعیین محل زندگی (موضوع ماده ۱۱۱۴) را از خود سلب و آن را به طور مطلق به همسر خود یا رضایت دو طرف واگذار میکند.